I casonsèi

I CASONSE'I

Gh'è di piàcc tradissiunai,
marca fina, bucunsì
che 's va dre a desmentegai
per i piacc, che i par piö fì.
Ü ven dighe, e fél precis
che 'l farà lecà i barbis !

Tance i crèd che i casonsèi
i sàes bu töcc quancc dè fai
pasta stèssa di teadèi
col bicér mè pò tèai.
Fina che, töt a 'l va bé
ma 'l segreto l'è 'n del pié.
Per mantègn stà bèla üsansa
pròpe chèla di nòs' vecc,
sta rissèta per la pansa
che tramande per iscrecc
e sens'oter vé compóne
sto gran pié di nòste nóne.
Metì 'n sèm dèl pà gratàt
con dèl pié dè löganghìna
dét, quach öv dopo i vardàt
che töt quant séa roba fìna,
grana, spéssie e pedèrsèm
ben tridàt..... pò mes-ci 'nsèm.
De amarècc, öèta e nus
carghì miga tròp la dòse
con bu bröt tirél pastus
se üri miga chè 'l và 'ngóse.
pröfömél pò dopo 'n fì
con bötér zà fàcc röstì.
Chèsta l'è la gran ressèta
per fà 'l pié di casonsèi.
Tegnì a mènt che chi v' la dèta
d'ü dotur l'è molto mèi,
che sto pié l'è medesina,
che la pansa la smölzina.
E se quando pò 'l farì,
l' ve premèss ol mé giodésse,
'nvidém pör, fémel saì
che faró sto sacrefésse !
Ché i piassér, quando s' pöl fài,
no s'à mia dè refüdai.
.**.

(Autore Pietro Astolfi...(Giopa))