L'Angöria

Ciciando l'Angöria.

E taio e taio
l'è ru-sa che taio
ü bès öna fèta
chi lèca chi tèta,
tri töch öna bola,
s'rinfrèsca la gola,
avanti che fogo,
l'è chèla del Togo.

E 'ntat öna spusa
deante n'do i vusa,
la 'n völ ü tochèl,
dè mol, se l'è bèl,
'Sta cara donèta,
servida a palèta,
mangiando l'angöria,
ciciando dè föria,
öna bèsba catia,
la lèngua ghè pia.
è salt, ü cridur,
madöi che dulur,
cos'el, cos'el stacc,
i corr come macc,
a me la me toca,
'na bèsba 'n dè boca,
la lèngua piada ?
che sort dè monada,
la mögia la usa,
l'è mata rabiusa.
La ciaf che l'è frègia
dè l'acqua öna sègia,
la forvès molada,
teem la piada,
se 's ga dè la fede,
i è chès-ce i rimede,
la bèla donèta,
a sènt la rissèta,
la lèngua coi mai,
m'è daghèn ü tai.
A l'önica arma,
chè i döne i sè arma,
ch'i te pèr difesa,
ch'i suna a distesa,
l'a dicc: l'è finida;
adèss so guarida,
la lèngua l'è forta,
la bèsba l'è morta.
E taio e taio
l'è ru-sa che taio
ü bès öna fèta
chi lèca chi tèta,
tri töch öna bola,
s'rinfrèsca la gola,
avanti che fogo,
l'è chèla del Togo.
E gratis donète,
i bèsbe sö i fète.
.*.
(Rodolfo Paris, I° Duca del Ducato P.zza Pontida)