| |

| |
|
|
| |
Antiche iscrizioni rimandanti
alla mia stirpe.
Iscrizione ILN-02, a007. |
|
|
LUCIO MATUCIO MAXIMO Xviro STIL[ITIBUS]
IUDICANDIS TRIBUNO MILITUM LEGIONIS II AUDITRICIS QUAESTORI PROVINCIAE
MACEDONIAE DECRETO DECURIORUM PATRONO
De
perpetua confusione literarum….. § 1. Deinde Macedona Oaertn.
Madoaa LOT. 2. 4. 5. et Hearnä N. Madocit LOT. 6. Madottis Voss. LOT. 1.
et Mead. 2. JUailociit Harl. et Mead. 1. Hearnii L. 1. Madotiit et edd.
principes, l'roximae Madncis et Madociis.
Mo- giint.
demum Madytos. Mox Habideni legalis quidem admistil Voss. et LOT. 1. Tom
earn oppvgntnu diu Philipp**
Metocus, circ. B.C. 400, called Medocus by Xenophon
(Anab., VII. ii. 32; iii. 16; vii. 3, 11.
Hell., IV.
viii. 26). See Zeit. f. Num., v. 95.
Amadocus II (?), circ. B.C. 359-351. The money of this
king was struck at Maroneia and bears the name of the municipal
magistrate, whence we gather that Amadocus was virtually supreme in this
Greek city for a short time. etc etc
161)
CIL VIII, 17858. AD 158. Thamugadi, Numidia.
Imperatore Caesare divi Hadriani filio | divi Traiani
nepote divi Nervae pronepo|te T(ito) Aelio Hadriano Antonino Augusto Pio
| co(n)s(ule) IIII tribuniciae potestatis XXI | L(ucius)
Matuccius Fuscinus legatus Augusti pr(o) | pr(aetore)
consul designatus patronus col(oniae) d(ecreto) d(ecurionum) p(ecunia)
p(ublica).
LA
TRADUZIONE DEGLI ESPERTI:Sotto il regno dell'imperatore Tito Elio
Adriano Antonino Augusto Pio, figlio del divo Adriano, nipote del divo
Traiano, pronipote del divo Nerva, console per la quarta volta, nel 21°
anno della sua tribunicia potestas, Lucio Matuccio Fuscino, legato
dell'imperatore, proconsole designato, difensore della colonia e padre
della patria, per volere degli dei." Qui sembra che Matuccius abbia
ricoperto egli stesso per la 21° volta la carica di TRIBUNIZIA POTESTA’
ed e’ egli stesso legato dell’imperatore, cioè di se stesso. Ed il pater
patriae sarebbe così dicendo non Antonino ma Matuccius.
La mia traduzione:
[dell’]Imperatore Caesare divi Hadriani filio | [del] divi Traiani
nepote [del]divi Nervae pronepo|te [quando]T(ito) Aelio Hadriano
Antonino Augusto Pio |[che è] co(n)s(ule) IIII tribuniciae potestatis
XXI| [l’individuo soggetto che fa l’azione di dedicare è] L(ucius)
Matuccius Fuscinus l [che è]egatus Augusti pr(o) | pr(aetore) [e] consul
designatus patronus col(oniae) [con]d(ecreto) d(ecurionum) p(ecunia) p(ublica).
This inscription refers to
a certain Lucius Matuccius Fuscinus who was a Roman Empire official in
a colony during the reign of Antoninus Pius, Roman emperor from 138 to
161 AD.
|
|
|
| |
| |
POMPONII
MELAE DE CHOROGRAPHIA LIBER PRIMVS
|
|
|
|
| |
|
|
[105] Ripas
eius Sauromatae et ripis haerentia possident, una gens aliquot populi et
aliquot nomina. Primi Maeotidae Gynaecocratumenoe regna Amazonum,
fecundos pabulo ad alia steriles nudosque campos tenent.
...........[103] Oram quae a Bosphoro ad Tanain usque deflectitur
Maeotici incolunt, Thatae, Sirachi, Phicores et ostio fluminis proximi
Ixamatae.
| |
Come Matocci fra i conti di
Alife nell'anno 1106 |
|
.Roberto
conte di Alife, dona alla chiesa di
San Bartolomeo Apostolo due pezzi di
terra situati nei confini della città
di Alife in località Arquata.
Alife, 13 luglio 1106. Atenolfus
notarius. La pergamena risulta
perduta. Una volta esistente
nell'archivio vescovile di Caiazzo.
In nomine Sanctae et Individuae
Trinitatis. Rodberti divina favente
clementia Alifanorum atque multorum
aliorum Comes. Nostras ad Deum tendere
preces considimus, si Ecclesias
Christi, qui Nos ad culmen bonoris
attingere voluit, de nostris
facultatibus ditare non parvipendimus,
ac Nos semper in hoc Mundo et in
futuro divina custodi protectione
precibus Sanctorum, quorum nomine
Domino dicatae sunt Ecclesiae, quibus
devote aliquid congruum concedimus,
confidentia speramus. Iccirco per
interventum Amelini Militis nostri
fidelis concedimus Ecclesiae Beati
Bartholomei Apostoli integrum ius, et
pertinentiam, quod michi pertinere
videtur de duabus petiis de terra,
quae sunt positae in finibus Civitatis
Alifa, loco videlicit ubi Arquata
dicitur. Prima de ipsis petijs est
infra hos fines, et mensuras. A parte
Orientis finis cessae haeredum Petri
Romaldi jure passus triginta. A parte
Meridei finis cessae Cosmani filij
quodam Joannis jure passus viginti et
septem. A parte Septentrionis finis
cessae
Joannis filii qu.
Matoccii
jure passus sexaginta, et unus.
Secunda vero petia est infra hos fines
et mensuras. A parte Orientis finis
laudicate Viae sunt passus
quinquaginta, et quatuor. A parte
Meridei sunt cessae Peineri filii qu.
Petri, et cessae haeredum Aczonii
Calderarii jure passus centum
quadraginta et quatur. A parte
Occidentis finis […] Alifani filii qu.
Leonis, et cessae Joannis filii qu.
Petri jure passus sexaginta, et duo. A
parte Septentrionis finis cessae
Landenolfi filii qu. Joannis Judicis
jure passus centum quadraginta, et
quatuor, totum ad passum justum
mensuratum. Ex his autem praedictis
petiis de terra qualiter per fines
indicatae, et mensuratae sunt cum
omnibus inferioribus, et superioribus
suis et cum viis suis ibidem intrandi,
et exeundi totum praefatum jus, et
pertinentiam, quod mihi pertinere
videtur ex parte publica concedimus
praedictae Ecclesiae habere, et
possidere loca, ut neque a nobis, aut
nostris haeredibus, vel successoribus,
Judicibus, Castaldeis, vel a
quibuscumque actoribus nostrae
Reipublicae inde aliquid contrarium,
vel aliquam molestiam ipsa loca, dicta
Ecclesia, et ejus Rectores, atque
Custodes habentes, sed firmiter, et
quiete […] loca dictae Ecclesiae, et
eius Rectores atque custodes tenere,
et defendere, ac possidere, et subejus
ditione permanere. Quod si quis forte
temerario ausu hujus nostrae
concessionis violator extiterit, sciat
se compositum auri purissimi solidos
quingentos, medietatem Camerae nostrae,
et medietatem praedictae Ecclesiae, et
ejus Rectoribus, atque custodibus. Et
haec nostra concessio semper firma, et
inconcussa permaneat. Ut autem nostra
concessio verius credatur, manu
propria subscrivendo corroboravimus.
Scripsi Ego Atenolfus notarius ex
jussione supradictae Serenissiae
Potestatis. In anno millesimo,
centesimo sexto Incarnationis Domini
nostri Jesu Christi, nec non et in
vicesimo anno Comitatus ejusdem
gloriosissimi Comitis, die tertio Idus
Julij per Indictionem quartedecimae.
Actum in Civitate Alife. † Signum
Domini ROBERTI COMITIS.
|
Altre
iscrizioni saranno di seguito poi
riportate, soprattutto quelle che
fanno riferimento alla città di
Ingilheim ove si è fatta
confusione fra Matoci e Madoci.
Riuscire a far chiarezza fra le
molte carte sparse per i vari
archivi non può riportare
d'attualità un passato che sempre
più s'allontana nel tempo ma è
giustamente necessario per
individuare dove affondano le
radici della mia famiglia. Il
greco Matocus o il romano
Matuccius non sono dei cognomi ma
dei distintivi di una data gens. A
complicare ulteriormente il
ritrovamento di un filo logico col
passato ci si sono messe anche le
lettere d'iscrizione su una pietra
archeologica in mio possesso che
rimandano inequivocabilmente a
CARLO
V. Imperatore del SRI.
Come e perchè qui sia stata
conservata non lo so ma la pietra
è ancora presso la mia
dimora. |
| |
|
|
|
Adriano Matucius Lucio Vero Matucius Attalo Pergamo |
|
|
|
|
| |
Riccardo Cuor di Leone di Anna dei Forestari
mandato dall'episcopo
Bonnero a Mazzabucio
dei Matoci |
|
|
|
Un
altro Ponte di Matoce (o Matoze) stavolta non a
Marziaburgo di Cantalice ma nella città britannica di
York.
Segui Settimo Severo e ti ritrovi a Matoce |
|
| |
| |
POMPONII MELAE DE CHOROGRAPHIA LIBER
PRIMVS
[105] Ripas eius
Sauromatae et ripis haerentia possident,
una gens aliquot populi et aliquot nomina. Primi
Maeotidae Gynaecocratumenoe regna Amazonum, fecundos
pabulo ad alia steriles nudosque campos tenent.
...........[103] Oram quae a Bosphoro ad Tanain
usque deflectitur Maeotici incolunt, Thatae, Sirachi, Phicores
et ostio fluminis proximi
Ixamatae |
|
|
| |
De perpetua
confusione literarum…..
§ 1. Deinde Macedona Oaertn.
Madoaa
Lot.
2. 4. 5. et Hearnä N. Madocit
Lot. 6. Madottis
Voss.
Lot.
1. et Mead. 2. JUailociit Harl. et Mead. 1.
Hearnii L. 1.
Madotiit
et edd. principes, l'roximae Madncis et Madociis.
Mo- giint. demum Madytos. Mox Habideni legalis
quidem admistil Voss. et
Lot. 1.
Tom earn
oppvgntnu diu Philipp** |
|
|
| |
| |
Metocus,
circ. B.C. 400, called
Medocus
by Xenophon (Anab., VII. ii. 32; iii. 16; vii. 3, 11.
Hell., IV.
viii. 26). See Zeit. f. Num., v. 95.
Amadocus II
(?), circ. B.C. 359-351. The money of this king was struck at
Maroneia and bears the name of the municipal magistrate, whence
we gather that
Amadocus was virtually supreme in this Greek city for a short
time.
etc etc
|
|
|
| |
| |
|
|
|